The Way She Loves Me (by Tonic)

If you could only see the way she loves me
Then maybe you would understand
Why I feel this way about our love
And what I must do
If you could only see how blue her eyes can be when she says
When she says she loves me
Well you got your reasons
And you got your lies
And you got your manipulations
They cut me down to size
Sayin’ you love but you don’t
You give your love but you won’t
If you could only see the way she loves me
Then maybe you would understand
Why I feel this way about our love
And what I must doIf you could only see how blue her eyes can be when she says
When she says she loves me
Seems the road less traveled
Show’s happiness unraveled
And you got to take a little dirt
To keep what you love
That’s what you gotta do
Sayin’ you love but you don’t
You give your love but you won’t
You’re stretching out your arms to something that’s just not there
Sayin’ you love where you stand
Give your heart when you can
If you could only see the way she loves me
Then maybe you would understand
Why I feel this way about our love
And what I must doIf you could only see how blue her eyes can be when she says
When she says she loves me
Sayin’ you love but you don’t
You give your love but you won’t
Sayin’ you love where you stand
Give your heart when you can
If you could only see the way she loves me
Then maybe you would understand
Why I feel this way about our love
And what I must doIf you could only see how blue her eyes can be when she says
When she says she loves me

Keep Your Eyes On The Puck!


It happens every night in professional hockey, usually followed by the disbelieving cry of: "How did he save that?"
Researchers at the University of Calgary's Faculty of Kinesiology may have found the secret to dazzling goaltending, after they discovered the exact spot a goalie needs to watch to be successful.
Graduate student Derek Panchuk and professor Joan Vickers, who discovered the Quiet Eye phenomenon, have just completed the most comprehensive, on-ice hockey study to determine where elite goalies focus their eyes in order to make a save.
Simply put, they found that goalies should keep their eyes on the puck. In an article to be published in the journal Human Movement Science, Panchuk and Vickers discovered that the best goaltenders rest their gaze directly on the puck and shooter's stick almost a full second before the shot is released. When they do that they make the save over 75 per cent of the time.
"Looking at the puck seems fairly obvious," Panchuk said, "until you look at the eye movements of novice goaltenders, who scatter their gaze all over the place and have a much lower save percentage than the elite goalies."
The findings also contradict some research out of Europe which suggests that soccer goalies concentrate on the non-shooting foot of the kicker to make the save.
The Quiet Eye has been Joan Vickers' life work. She discovered it first in golf (where she has worked with the PGA) and continued her research in several other sports. Vickers describes the Quiet Eye as a critical moment that occurs in every sport-- the moment where the eyes must receive and the brain must process the last piece of visual information before you perform the final critical movement such as putting, shooting a basket, serving, or in this case making a save.
To accurately track eye movements and gaze duration in a sport, Vickers' neuromuscular lab continues to pioneer both technology and research. Their latest invention is wireless headgear that has cameras recording the movements of the athletes' eyes, as well as what they're looking at. The Vision in Action system allows researchers to precisely record an athlete's eye movements, body movements and objects (like a puck) to within 16.67 milliseconds.
"I think this research is exciting because it's new information that can be immediately incorporated into a goalie's game with the proper training," Vickers said. "Our previous experience tells us that if athletes incorporate what we've learned in Quiet Eye studies, they can improve in their sport - even if they are already at an elite level."
In the case of the National Hockey League, it's easy to see how goalies could benefit. Panchuk's study featured shooters taking unobstructed shots on goaltenders from close distances, closely mimicking the NHL's shootout procedure that decides tied games. Panchuk's study shows that the distance of the shot doesn't seem to matter, as long as goalies concentrates their gaze on the puck and stick in the critical second before it's released.
"Goalies often focus on physical things like improving technique but they over-look the decision-making - the cognitive side of things," Panchuk said. "I think this study shows that you also need to focus on your decision-making and your thinking processes. Having optimal focus is just as important as being in optimal physical shape."
Panchuk plans to continue the study by moving from wrist shots to slap-shots and penalty shots, where the goalie has even less time to react and make a save.

Written By "Ben:)"

...............Her gerçekliğin bir imajı vardır. Her imajın da bir gerçekliği. Yani bir şeyi hissediyor, hayal ediyor veya düşünüyorsak bu kesinlikle var demektir. Belki bu hayat düzleminde değil, ama buraya paralel başka bir düzlemde vardır. Eğer var olmasaydı bizde onu hayal edemezdik. Kendinizin aynadaki yansımasını bir düşünün. Görüntünüzün aynada yansıması sizin varlığınızın bir kanıtıdır. Görüntünüzün orada olmaması demek var olmadığınız anlamına gelir. Zihnimize düşen imajlar ve o imajların yüreğimizde oluşturduğu dalgalanmalar gibi. O hayallerin, görüntülerin ve duyguların var olması, onların gerçekten de olduğunun açık bir delilidir. Onları fark ettiğimiz an, dönüşümün başladığı andır. O gerçekliğin farkına vararak onu bu hayat düzleminin bir parçası yapmışızdır. Artık bundan sonra yapmamız gereken tek şey o varoluşun somutlaşmasını beklemektir. Çünkü bu kaçınılmazdır. Hayal gücümüz ve odaklanmamız ne kadar kuvvetli ve yoğun olursa gerçekleşme süresi de o kadar kısalır.
Asıl olan özdür. Yani bir şeyin imajı somutlaşmış halinden daha gerçektir. Bu durumda bütün olasılıklar varolur. Bu hayat düzleminde bu sonsuz olasılıklardan bir tanesi gerçekleşir. Geride kalan yani bu varoluş düzleminde o olasılığın gerçekleşmesiyle çöken diğer olasılıklar paralel düzlemlerde yollarına devam ederler, gerçekleşirler. Çünkü gerçekleşen varoluş olmak için önce varolma olasılığına ihtiyaç duyar. Yani bu dünyada gerçek dediğimiz olguların özü gerçek olma olasılıklarıdır. Bütün olaylar, durumlar kabuktur ve öz olmadan varolamazlar. Olasılık yoksa olay da var olamaz. Bu durumda gerçekleşmeyen bütün olasılıklar, gerçek dediğimiz kabuktan daha gerçektir ve daha somuttur. Daha somutlarsa olmamaları düşünülemez.
Peki bu bilgiyi nasıl kullanabiliriz! Asıl sorulması gereken soru budur. Öncelikle fark etmeliyiz. Neyi mi? İstediğimiz, arzuladığımız olayları, durumları ve bütün diğer varoluşları. Ne istediğimize karar vermeli ve istemeliyiz. Aslında buna yukarıda anlattıklarımızın ışığında pek de “istemek” diyemeyiz. “Hatırlamak” daha doğru bir tanımlama olur bu kavram için. Zaten sahip olduğumuz varoluşları hatırlamak diyelim. Çünkü bu dünya ile diğer paralel evrenler arasında zamana ve mekana bağlı olmayan bir ilişki vardır.
Sonuç olarak, isteyin ve sizin olsun. Bunu yaparken de ne istediğinize dikkat edin. Çünkü elde ettiğinizde sizi en çok üzecek olan aslında hep istediğinizi sandığınız şeyin o olmadığı gerçeğiyle yüzleşmek olacaktır.

Kuzey Işıkları (Philip Pullman)


Muhteşem bir kitap! Kesinlikle okumalısınız. Philip Pullman'ın Kara Cevher üçlemesinin ilk kitabı Kuzey Işıkları. İngilizce versiyonu Golden Compass(Altın Pusula) adıyla yayımlandı. Dizinin ikinci ve üçüncü kitaplarının Türkçe çevirisi piyasaya çıkmadı henüz. Bu arada kitabın filmi de Aralık ayında sinemalara gelecekmiş. Yani, kitabı okuyamayanlar filmini izleyebilecekler. Ama siz yine de okuyun, benden söylemesi!

Bir Düşün İçinde Düş (Edgar Allan Poe)

Alnına konsun bu öpüş
Ve, şimdi senden ayrılırken,
İtiraf edeyim ki
Günlerimi bir düş
Sayarken yanılmıyorsun;
Ama, Umut gitmişse uzaklara
Bir gece ya da bir gün
Bir görüntüde ya da bir şeyde olmaksızın
Fark eder mi bu yüzden?
Bütün gördüğümüz ve göründüğümüz
Yalnızca bir düşün içinde bir düş.
Kırılan dalgaların dövdüğü bir kıyının
Haykırışları içinde duruyorum:
Ve altın kum taneleri tutuyorum avucumda
Ne kadar az! Ama nasıl da
Süzülüyorlar parmaklarımın arasından derinlere
Ben ağlarken- ben ağlarken!
Ah Tanrım! Daha sıkı
Tutamaz mıyım onları?
Ah Tanrım! Tekini bile kurtaramaz mıyım acımasız dalgadan?
Bir düşün içinde bir düş mü
Bütün gördüğümüz ve göründüğümüz?

Written By "Ben:)"

Sonu olmayan bir hapishanede bilinci alınmış bir tutsaklık bizim yaşadığımız. Bir bakıma kum havuzunda oynayan çocuklara benziyoruz aslında. Ne kadar da anlaşılmaz ve eğlenceli geliyor avuçlarımıza dolan, parmaklarımızın arasından kayıp giden ve bizi kaşındıran, gıdıklayan kum taneleri. Bedenlerimizin mekana, mekanın zamana mahkum olduğu, ne bir kilidi ne bir anahtarı ne de bir kapısı olan sonsuz bir hapishane. Adına yaşam dediğimiz kapısız penceresiz dört duvar.
Her zamanki gibi ilk adım farkına varmaktır. Belki de bu farkına varış o olmayan çıkış kapısının anahtarı olacaktır bizim için. O zaman iş sadece kapıyı bulmaya geldi ki, zor kısmı da bu noktada başlıyor. Çünkü özgürlük kolay elde edilir bir şey olsaydı, peşinde bir ömür tüketilecek kadar değerli olmazdı, öyle değil mi?
Belki de kapı dışarı doğru açılmıyordur. Göremediğimiz için olmadığını varsaydığımız, özgürlüğümüzü bize tekrar verecek olan o kapı içeriye, kendimize doğrudur. Her önemli kapı gibi bizi uzun bir koridorun sonunda bekliyor ve her sıradan kapı gibi de varoluş amacına uygun olarak için için açılmayı diliyor. Asıl sorun ise bizim onu açmak isteyip istemediğimiz! Ama mutluluk maskesinin arkasına saklanan bu mahkumiyet bizi engellemeye çalışsa da istemeliyiz, en azından denemeliyiz bunu.
Umarım ruhlarınızı biraz olsun huzursuz edebilmişimdir ve umarım bu huzursuzluğunuzu çevrenize de yayarsınız. Çünkü huzurun olduğu yerde değişim olmaz ve biz bu sahte hayatları yaşamaya devam ederiz.

Written By "Ben:)"

......................“Peki bugün nereye gideceğiz?” sıkılmaya başlamak üzere olan birinin ses tonuyla sordu Tyra, oturup pineklemeyi en çok sevdiği yerden.
Quzei ise sağ omzundaki o gıdıklayan sıcaklığa dönmeden cevap verdi: “Niye soruyorsun! Nasıl olsa gitmek istediğim yer hoşuna gitmeyecek ve yine beni kim bilir nerelere sürükleyeceksin.”
“Hadi söyle! Söz veriyorum ne dersen onu yapacağız bu sefer.”
“Ben perilerin verdiği sözlere inanmayacak kadar peri sözü işittim şu ana kadar.”
Tyra, bu cevap karşısında sinirlendiğini gizleme gibi bir zahmete girmeden suratını astı ve ısınmaya hatta parlamaya başladı: “Kaç kere dedim, biz peri değiliz.” Bu noktada bedeninden sızan ışık belirgin bir şekilde kızıl bir renk aldı. “Biz karız!”
“Kar mısınız! Nasıl yani!” diye sahte bir şaşkınlıkla sordu. Bu sorunun onu daha da kızdırması için elinden geldiğince sesine bir gülümseme kattı. En sevdiği ilk on şeyden üçüncüsüydü onu kızdırmak. Çünkü kızdığında şimdi olduğu gibi tam burnunun karşısında havada asılı duracak ve kar olduğunu ispatlamaya çalışmak için bin bir türlü hikaye anlatacaktı.
“Kar taneleri güzeldir. Biz de güzeliz. O zaman biz karız.” dedi bu sefer hiç uzatmayarak. Ama bu bile Quzei’in kahkahalara boğulmasına yetti. Nerdeyse, gülmekten dengesini yitirip yere yıkılacaktı. Birden ağaçların arasında uğursuz bir parıltı ilişti gözüne ve aniden o yöne doğru koşmaya başladı. Bir yandan da elinde daha sonra sade, ama insanda güzelliğe karşı saygı uyandıran bir kılıca dönüşecek olan kıvılcımlar beliriyordu. Ormanın kıyısına vardığında şimdi belirgin bir şekilde güneşin ışığını yansıtan kılıcını savurarak ağaçların arasına daldı. Ancak ormanın içinde kaybolması kadar ani bir şekilde yeşilliğin içinden tekrar ortaya çıktı. Olayın hızlı akışı karşısında bakakalan Tyra’ya seslenerek: “ Kama’ya ve diğer kebrelere haber ver! Ormanın doğusundaki yüzen kayaların altına gelsinler!” ve tekrar ortadan kayboldu.............................

Written By "Ben:)"

................ Sadece koşuyordu. O an tek istediği daha hızlı koşabilmekti. Gözleri yaşarana, bacaklarını hissetmeyecek duruma gelene kadar koştu. Ancak peşindeki sürekli yaklaşıyordu. Arkasını dönüp bakmak için bile olsa bir anlık duraksamaya bile izin vermeyen korku onu öyle bir sarmıştı ki, artık tek gerçeği olmuştu korku ve gittikçe tüm varlığını tüketiyordu. Arkasını döndü birden korkusu kendisinden daha fazla azap veren düşmanını görmek için. Gözlerini dikecek gözler bulamadığında içindeki dehşet öylesine arttı ki ağzını çığlık atmak için açtı ama ağzından çıkan tek şey sessizlik oldu.
O gün Quzei böyle bir rüyadan uyanmış ve uçsuz bucaksız kum denizine gözlerini açmıştı. Yaşadığı mağaradan bir kısmını görebildiği bu sonsuzluk onu rahatlatabilecek tek görüntüydü. Altın rengi pulları ve parlak, çimen yeşili gözleriyle çöle ait bir ejderhaydı, her ne kadar neden olduğunu bilmese de. Bu durumun en güzel yanı gündüzleri de gökyüzünde kimseye görünme endişesi olmadan uçabilmesiydi. Bu çölün en sevdiği yanıydı. Kimi zaman kervanlar onu fark ediyordu ama tek yaptıkları kısa bir duraksamadan sonra hızlanmak oluyordu. Gördükleri yaratığın bir canavar mı yoksa iri bir kuş mu olduğuyla ilgili bir tartışmanın ardından her ihtimale karşı hızlarını arttırıyorlardı.
Kahvaltısı için mağarasından çıktı ve kanatlarını açtı. En büyük yiyecek kaynağı olan yabani dağ keçilerinden oluşan öğünü için Kyol Dağları’nın kuzeye bakan yamaçlarına doğru kanat çırptı.
O sabah bir şeyler farklılaşmıştı. Bunu hissetmekten öte biliyordu. Ne olduğunu tam olarak kavrayamasa da kısa bir süre içinde bu gerçeklikle yüz yüze kalacaktı. Rüzgara direnmeye çalışırken bir yandan zihninde bunları taşıyordu. Gözleri dağın yamacında ilk karaltıları yakaladığında iştahı hareketlerinin hızlanmasına neden oldu. Artık kendine güzel bir ziyafet çekebilirdi. Bir an sonra havada asılı kaldı. Bu ani hareketin sebebi gördüğü karaltıların yönünde oraya ait olmayan beyaz bir lekenin farkına varmasıydı. Bu beyaz leke yamaçtan tehditkar bir şekilde çıkıntı yapan bir kayalığın en ucuna tünemişti. O kadar dik ve emin duruyordu ki varlığı orada olmaya hakkı olduğunu haykırıyordu.
Quzei yeniden hareketlendi ve o ilk şaşkınlığı üzerinden attı. Hedefine doğru alçalmaya başladı. Yaklaştıkça beyaz leke, beyaz esvaplar içinde bir çöl göçerine dönüştü. Fakat halen içinde bulunduğu durumla ilgili ters bir şeyler sezinliyordu. Bu durum daha önce ona engel olmamıştı, şu an olmadığı gibi. İyice yaklaşmıştı artık ve birden göçebe başını yukarı kaldırdı. Altın ejder, bir insanla – hiç de alışık olduğu tepkiler vermeyen bir insanla - karşı karşıya olduğunu gösteren kanıtlarla göz göze geldi; yabancının o sırada kıyafetinden görülebilen yegane kısmıyla: gözleriyle.
O sırada bu sahneye dışarıdan tanıklık eden birisi olsaydı, herhalde ........